سكوت

              هيچ سخني را سانسور نمي كند!

         * عباس گلكار

چشم هایم   منبع موثقی است

که خون گرفته از دست هایتان

رسواترین سواره ها

سنگ ها به سرکوبیتان

قسم خورده به خاک این مخروبه

غارتگرانه غارنشینمان هم کنید

این خشم   سینه به سینه

می رسد تا گریبان خونیتان

وقتی گلوگاه ها نیلی است

برای فریادی

که سال ها آبستنش بودیم

                                               می خور

                                  که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب

چون نیک بنگری

                       همه تـــــــــــــــزویــــــــــــــــــــــــر می کنند

آخرین کارمو براتون اعتراف می کنم. چند روز پیش که حسابی عصبی شده بودم کنترل خودمو از دست دادم، خودکارو برداشتم و دست به این جنایت زدم. باور کنید غیر عمد بود منو عفو کنید........

"ایضا له"

 این رابطه ها به کسی مربوط نیست

 حواسم جمع نمیشود

                         "ما" شوم با کسی

 اصلا خاک من هم که باشی

                             به پایت نمی مانم تا گندیدن ــ

 که پرسه با تو پرواز نیست

 که شور می زند موهایم

                          تا کلاهت دست از سرم بردارد

 که رد شده ام

 از کوه هایت که کوتاه آمدند برایم

 .......

                                                ببین چقـــــــــدر دوری

                                                  که ایــــنقدر "پرت" میگویم

حالا که فصل انتخابات و آزادی بیانه! مام اند ظرفیتیم از بس بــــــــزرگ واریم! پس عجالتا تو همین وبلاگ گل و بلبل انتقادات و نظرات خودتونو به سمع و نظر بنده ی حقیر برسونید. من هم از هیچ کوششی برای بهتر شدن فروگذار نیستم.

*نکته: دادن نظر حق مسلم شماست

مثل همیشه برگشتم

از

به

با یه سپید بلند و یه کوتاه:

به من چه!

این گلیم های کوتاه مال خودتان

من می خواهم، روی چادر مادر بزرگ

                                                دراز بکشم

گریزیت نبود

مقیم قلبم شدی

که به لبهایم آلوده و

                    به آغوشم آغشته بودی

حال و هوایم سرسبز بود و مرطوب

که به استوای شانه هایت ،

                                گرم بودم

                                                   گیسوانم بر تو نازل گردید و

                                                             به انگشتهایم گرویدی

در ایمان نفس هایم از نو ، زاده شدی و

                                                    آزاد....

بالهای گناهت

به آواز کدام پرنده های دور

                         هوایی شدند

                          که در به در کوچ شدی؟

از شهر چشم هایم که رفتی

برای همیشه

               نمازت را شکسته بخوان

فکر کنم الان به عنوان یه وبلاگ نویس باید در مورد فرارسیدن بهار چیزایی بنویسم.

از نوروز بگم و ذوق کنم و برای این دنیای وحشی آرزوی صلح و دوستی کنم

یا مثه روشنفکرا اون جمله ی جدیدی که مد شده یعنی(من اصلا عید را دوست ندارم) رو بگم و ازین حرفا....

اما ازهمه ی اینا گذشته من ازین همه باید نباید ازاینهمه کلیشه و تکرار خستم.

ازینکه هر چند وقت یکبار بیام و توی این وبلاگ یه کار(!) بذارم و به اندازه ی پولی که توی جیبم برای پرداخت به کافی نت دارم برای آشنایان کامنت دعوت بذارم تا بیان و نظر بدن(ترجیحا تعریف کنن) تا خودخواهیم ارضا بشه خستم. مثه همه چیز زندگی که همینقد تکراری و خسته کنندس.

گاهی ازینهمه ریاکاری از خودمو همه عالمو آدم متنفر میشم.

بعضی وقتا هوس میکنم این وبلاگ لعنتی رو حذف کنم مثه شهوت انتحار که گهگاهی سراغ آدم میاد اما ریشه های ناخواسته ای نگهم میداره.

خستم. مثه وقتایی که توی خونه با هیچکس حرف نمیزنم و روزه ی سکوت میگیرم و گوشیمم خاموش میکنم تا ارتباطم با همه ی کسایی که توی زندگیم ریشه دووندن قطع بشه اما مگه میشه؟

چند وقته به وبلاگ هیشکی سر نزدم حتی خودم. وسوسه ی بریدن از همه چیزو همه کس آزارم میده.

نمیخوام هیچ شعری به عنوان پست جدید بذارم و کسی رو دعوت کنم

اما....

اما این وبلاگم یه جورایی اثبات کننده ی وجودم شده. امروز بلاخره اومدم بنویسم. اومدم فریاد بزنم این وجود لعنتی دست از سرم بر نمیداره. دنبال چی می گردم؟نمیدونم! انتظار معلمان اخلاق را نمی کشم که بیان و ((خدای بخشنده و مهربان)) رو به یادم بیارن. از پوچی محبتا و دوستیا هم چیزی دستگیرم نشده..........اما بازم این امید مسخره! دنبال چی میگردم؟؟؟؟؟؟

شاید اینم یه فریبکاریه

هرچه پروبال داده بودی به من

آتش زدم

             که ظهور کنی

خواندمت از کتیبه ی دل

به بلندترین نام های عاشقانه

                       تا مومیای خاطرات تو بیدار شود

اوراد چشمهایم را به جریان آب انداختم

                                            بیفتد به دلت بیایی

فریادت زدم

هیچکس نبود نگاهم کند

                                  پس این برهوت، کدام صحنه ی بی تو است

                                                    که خاک خورده ی آن شده ام

آه امشب

تو بودی و

               من

خوابش را هم نمی دیدم

                                 مرده باشم

و دو تا هم دو بیت(؟) هر چند  تجربه ی زیادی در این زمینه ندارم:

یکبار هم به قول و قرارش عمل نکرد

فهمید مشکلات دلم را و حل نکرد

هر بار کودکانه برایش گریستم

خندید "کودکانه" و من را بغل نکرد

"دروغ " لفظ قشنگیست در طریقت ما

که می رود به کمی آب و تاب در کت ما

عجیب نیست که باور کنم تو عاشقمی

که "پول" نقش اساسیست در سیاست ما

ماهی هایم،همیشه گریه می کردند

                                               که دریا شد دلم

و سرم، که موج می خورد به صخره هاش

                                              فرسوده شد

                                                                آرام

                                                                       آرام

هرچند، بیوه ی عشق شده باشم

                                        رسوایی

                                            چه تقدسی بخشیده مرا

اینقدر قلب پوست کلفتتان را به رخ من نکشید

مجالی نمانده دیگر

                      برای تجاوز نگاههایتان

که پیش از این اعدام

                            باکره، از دنیا گذشته ام!

"نقد و نظر یادتون نره دوستان. منتظرم"

                  اینجا فقط دو واژه ی ته استکانی است

                                           شاید دو چشم مضطرب بی نشانی است

                  این قطره های کوچک خشکیده آن کنار

                                           ته مانده های حسرت یک عشق فانی است

                                                         یک فرصت دوباره ولی ، آه ، نه، ولی

                                                        یک لحظه عشق، حادثه ای جاودانی است

                   این فالهای خسته ی روزی هزار بار

                                           یک دستگاه کهنه ی احساس خوانی است

                                                                             حالا قفس چه واژه ی بیهوده ای شده

                                                                             وقتی دل پرنده ی من آسمانی است !

چقدر حادثه در انتظار من باشند

که اشکهای زلالت دچار من باشند

همیشه تور تنم باز توست تا شاید

پرندگان نگاهت شکار من باشند

و روزه دار توام با دلی گرسنه ترین

که لحظه های آمدنت انفطار من باشند

نگاه داغ تو خرمای هر سحرگاهم

غروب کاش لبانت انار من باشند

دلم به شوق تو از دست رفت و کافر شد

که دستهای تو پروردگار من باشند

نگو که عشق تو و شعر من حقیقت نیست

که عشق و شور و غزل ابتکار من باشند!

نه میل که تن پوش تو باشم یوسف

نه تاب که مدهوش تو باشم یوسف

من چاه سیاه می شوم تا شاید

یک روز در آغوش تو باشم یوسف

و یک کار قدیمی که از دوستان انتظار نقدشو دارم:

    رنگش پریده بود آسمان

    که گونه های درخت گل انداخت

    جاذبه ی زمین را به فراموشی سپرد

    و آغوش گشود و به سویش بالا رفت

    ...

     حالا مدتهاست قلب درخت پیر شکسته

        و روی پای گچ گرفته اش

                              پر از یادگاریست